Docelowa szczepionka DNA kodująca ligand Fas określa podwójną rolę w regulacji eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia mózgu i rdzenia ad 7

Szczury Lewis immunizowano p68-86 / CFA w celu wytworzenia aktywnego EAE (dzień 0). Dziesięć dni później, wszystkie szczury (sześć z sześciu na grupę) wykazywały widoczne objawy porażenia (Figura 7, wynik 1. 0 we wszystkich grupach). W różnych punktach czasowych (dni 12, 13 i 14) szczurom podawano oczyszczone przeciwciała specyficzne dla FasL, otrzymane jak opisano w legendzie do fig. 3. Szczurom kontrolnym podawano albo IgG ze szczurów, które zaszczepiono pcDNA3, a następnie poddawano aktywnej indukcji choroby (Figura 1, dzień 13) lub IgG od naiwnych szczurów Lewisa (Figura 7). Podczas gdy szczury kontrolne wyzdrowiały z ostrej fazy choroby do dnia 15, osoby leczone Abl specyficznymi dla FasL nadal wykazywały kliniczne paralizy przez kolejne 4-5 dni (Figura 7). W dniu 18, kiedy szczury kontrolne w pełni wróciły do zdrowia, u osób leczonych Abl specyficznymi wobec FasL nadal występował kliniczny paraliż. Reprezentatywne szczury z każdej z grup zostały uśmiercone. Odcinki dolnych odcinków piersiowych i lędźwiowych rdzenia kręgowego trzech szczurów na grupę poddano barwieniu histologicznemu (Figura 8, a. C) i in situ barwieniu TUNEL (Figura 8, dff). Kontrolne szczury po EAE potraktowane PBS lub kontrolną IgG wykazywały tylko kilka naciekających jednojądrzastych komórek na sekcję (Figura 8, aib), podczas gdy te leczone specyficznymi wobec FasL Ab pokazały rozległe nacieki komórek jednojądrzastych (rysunek 8c). Barwienie TUNEL wyraźnie ujawniło, że u szczurów po EAE (Figura 8, d i e) jednojądrzastych, ale nie w OUN, komórki rezydujące ulegają rozległej apoptozie (Figura 8, d i e, w porównaniu z wczesnymi stadiami choroby, Figura 6, f i g). ). To może wyjaśnić, po części, zniknięcie komórek jednojądrzastych z miejsca zapalenia na tym etapie choroby (Figura 8, aib, w porównaniu z Figurą 6, b i c). W przeciwieństwie do tego, skrawki szczurów EAE, które były poddane późnemu podaniu przeciwciał specyficznych wobec FasL, wykazują bardzo niewiele komórek jednojądrzastych TUNEL-dodatnich (mniej niż 40 / mm2 w porównaniu z komórkami 520. 30 i 540. 25 pozytywnymi / mm2 w nietraktowanych lub nietraktowanych komórkach; normalne szczury kontrolne leczone IgG, P <0,001). To może następnie wyjaśnić, po części, ich pozorną akumulację w miejscu zapalenia (Figura 8c), które koreluje z opóźnieniem w odzyskaniu (Figura 7). Figura 7 Zastosowanie AbL specyficznych wobec FasL w późnym stadium choroby opóźnia powrót do zdrowia z fazy ostrej. Szczury Lewis immunizowano p68-86 / CFA w celu wytworzenia aktywnego EAE (dzień 0). W różnych punktach czasowych (dni 12, 13 i 14) szczurom podawano 100 .g na szczura oczyszczonych z FasL swoistych dla ApL, otrzymanych jak opisano w legendzie do Fig. 3. Szczurom kontrolnym podawano IgG ze szczurów, które zaszczepiono pcDNA3, a następnie poddano aktywnej indukcji choroby (Figura 1, dzień 13) lub IgG od naiwnych szczurów Lewisa. Wszystkie szczury były następnie monitorowane pod kątem objawów klinicznych codziennie przez obserwatora niewidomego w protokole leczenia. Wyniki przedstawiono jako średnią ocenę kliniczną sześciu szczurów na grupę. SE. Figura 8 Histologia CN i apoptoza in situ po późnym podaniu Abs specyficznych dla FasL. Osiemnaście dni po aktywnej indukcji EAE uśmiercano reprezentatywne szczury z każdej z grup opisanych w legendzie z fig. 7. Odcinki dolnego odcinka piersiowego i lędźwiowego rdzenia kręgowego trzech różnych szczurów na grupę poddano barwieniu histologicznemu (a. C) i barwieniu TUNEL in situ (d. F). Każda sekcja została oceniona bez wiedzy o statusie leczenia zwierzęcia. Reprezentatywne wybarwienie z każdej grupy pokazano (x 40) jak następuje: a i d, kontrolny szczur EAE traktowany PBS; b i e, kontrolne szczury EAE traktowane IgG; szczur EAE traktowany c i f, anty-FasLa. Analizy histomorfometryczne wykonano na 18 różnych polach z każdej grupy i podano w tekście. Strzałki wskazują komórki apoptotyczne. Na koniec wykorzystaliśmy analizę immunohistochemiczną próbek rdzenia kręgowego, aby rozróżnić różne podgrupy leukocytów na różnych etapach aktywnego EAE u szczurów leczonych pozytywnie i szczurów anty-FasL. W tych doświadczeniach zastosowano również podwójne barwienie w celu scharakteryzowania komórek TUNEL-dodatnich. Przy początku choroby (dzień 9), około 45% komórek infiltrujących było makrofagami dodatnimi względem ED1 w porównaniu z 20% R73-dodatnimi komórkami T, 15% His14-dodatnimi komórkami B, 5% 3.2.3-dodatnimi komórkami NK, i 15% RP1-dodatnich krwinek białych obojętnochłonnych. U szczytu choroby (dzień 12) i tuż po wyzdrowieniu (dzień 15-16) ogromna większość wykrytych leukocytów to makrofagi ED1-dodatnie (odpowiednio 60% i 75%), 20% i 15% komórek T, oraz mniej niż 10% z każdego innego rodzaju komórek. Co ciekawe, u szczurów, które były leczone na późnym etapie choroby z przeciwciałami anty-FasL, a zatem wykazywały ciągłą chorobę (Figura 6), stosunek makrofagów pozytywnych do ED1 i limfocytów T w miejscu zapalenia był na korzyść limfocytów T (16-dzień, 30% makrofagów pozytywnych względem ED1 vs [przypisy: ubezpieczenie nfz za granicą, orbitrek efekty po miesiącu, mazak gostyń ] [więcej w: raven market, engerix b cena, protruzja krążka międzykręgowego ]